Giriş:
Bu çalışmanın amacı, Ramazan ayında oruç tutan tip 2 diyabetli (T2D) yetişkin bireylerde, iGlarLixi ile birlikte sodyum-glukoz kotransportör 2 inhibitörlerinin (SGLT-2i) eş zamanlı kullanımının güvenliğini ve etkinliğini değerlendirmektir.
Yöntemler:
SoliRam çalışmasındaki 420 uygun katılımcıdan 174'ü iGlarLixi’ye ek olarak SGLT-2i kullanıyordu (SGLT-2i kullanıcıları), 246'sı ise kullanmıyordu (SGLT-2i kullanmayanlar). Birincil sonlanım noktası, katılımcıların en az bir kez ciddi ve/veya semptomatik, belgelenmiş hipoglisemi (<70 mg/dL [<3.9 mmol/L]) yaşama oranıydı.
Bulgular:
Her iki gruptaki katılımcıların %50’sinden fazlası erkekti. Ortalama vücut ağırlığı, HbA1c (glike hemoglobin) ve açlık plazma glukozu (FPG) her iki grupta da benzerdi.
SGLT-2i kullanan grubun yaklaşık %50’si, kullanmayan grubun ise yaklaşık %25’i iki adet oral antidiyabetik ilaç (OAD) kullanıyordu. SGLT-2i kullanan grubun yaklaşık %20’si ve kullanmayan grubun sadece %1’i iGlarLixi’ye ek olarak üç oral antidiyabetik ilaç kullanıyordu.
SGLT-2i kullananların yaklaşık %35’i ve kullanmayanların %55’i eş zamanlı olarak sülfonilüre kullanıyordu.
Her iki gruptaki katılımcıların yaklaşık %97’si Ramazan ayında en az 25 gün oruç tutabildi. Birincil sonlanım noktasının (belgelenmiş hipoglisemi) görülme sıklığı her iki grupta da düşüktü:
<54 mg/dL (<3.0 mmol/L) değerinin altındaki ciddi ve/veya semptomatik belgelenmiş hipoglisemi olaylarının insidansı da çalışma boyunca, Ramazan dönemi dahil olmak üzere, düşük seviyede kalmıştır. Her iki grupta da Ramazan süresince ciddi hipoglisemi vakası meydana gelmemiştir.
Her iki grupta da Ramazan öncesinden Ramazan sonrasına kadar HbA1c ve açlık plazma glukozu (FPG) değerlerinde iyileşme, ayrıca hafif bir kilo kaybı gözlenmiştir.
Her iki grupta da ciddi bir advers (yan) etki bildirilmemiştir.
Sonuç:
iGlarLixi ile SGLT-2 inhibitörlerinin birlikte kullanımı — diğer oral antidiyabetik ilaçlarla birlikte veya tek başına — Ramazan ayında oruç tutan tip 2 diyabetli yetişkin bireyler için güvenli bulunmuştur.
Bu tedavi yaklaşımıyla hipoglisemi riski düşük kalmış ve glisemik kontrol açısından iyileşmeler sağlanmıştır.
DOI: https://doi.org/10.1007/s13300-024-01642-2